Een weg uit de put

Mijn leven lijkt zonder mij verder door te razen. Er gebeurt van alles, maar ik heb niet het idee dat ik het echt mee maak.  Dat ik er echt in aanwezig ben.  

Misschien kan ik mijn leven eenvoudiger maken door er over te vertellen.  Anekdotes, losse verhalen over wat ik heb meegemaakt.  Misschien als ik die allemaal uit schrijf, komt er een lijn in, een doel, een betekenis.  Een kern in mijn 'borderline'.

Want wie ben ik? Waarom ben ik hier? Waarom houd ik het vol? 

Hoe houd je het vol?

Dat vroeg de dame van het wijkteam aan mij.  Ik ben nu een jaar wanhopig overal aan het aankloppen voor hulp.  Ik ben psychisch niet in orde, maar heb drie kinderen.  De reden dat ik volhoud zijn zij.  

Hulp komt maar traag op gang.  Als je om hulp vraagt in ons bureaucratische land moet je voordurend er energie in blijven stoppen.  Achteraan blijven gaan. Iets wat gans onmogelijk is als je depressief bent. 

Enfin, ik houd vol.  Iedere keer krabbel ik weer op, zeker sinds ik kinderen heb. En misschien dat mijn huidige ellende en deze schrijverij wel een Magnus Opus van mijn leven te weeg brengt.